รู้ไหมครับว่า 

พรหมแดนระหว่าง อิตาลี กับ ออสเตรีย มีเทือกเขาที่เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาแอลป์กั้นอยู่ เทือกเขานี้สูงพอควรเลยแหละครับ ทำให้การเดินทางระหว่างสองประเทศเป็นไปอย่างยากลำบาก ไม่ใช่แค่การเดินทางอย่างเดียว การขนส่งยิ่งลำบากใหญ่เลย

 

แต่ว่า...

พวกเขาสร้างทางรถไฟขึ้นครับ  เชื่อมระหว่างเวนิส กับ เวียนนา ทั้งๆที่ตอนนั้นยังไม่มีรถไฟด้วยซ้ำไป  เพราะเขาเชื่อว่าสักวันรถไฟก็จะต้องมาแน่นอน พวกเขาเชื่อเช่นนั้น

 

เรื่องนี้แพทได้ฟังมาจากหนังเรื่อง Under the Tuscan Sun

นางเอกโดนสามีฟ้องหย่า  ระหว่างที่เธอเศร้าเพื่อนเธอก็เสนอให้เธอไปทัวร์ทัสคานีย์ และด้วยอารมณ์ชั่ววูบเธอก็ซื้อบ้านที่ชื่อ Bramasole ที่ทัสคานีย์ (ประเทศอิตาลี) แล้วก็พยายามบูรณะมัน  

 

วันหนึ่ง ขณะที่เธอฟันเถาไอวี่ ก็มีงูตัวหนึ่งเลื้อยเข้าไปในบ้าน เธอกลัวมาก และให้เพื่อนๆ (คนงานซ่อมบ้าน)มาช่วยตามหางูแต่ก็ไม่เจอ  เธอเริ่มขวัญเสีย และร้องไห้ รำพันมาว่า  เธอมาทำอะไรที่นี่ เธอหลอกตัวเอง เธอซื้อบ้านเพราะอยากมีครอบครัว อยากมีคนรัก อยากมีฯลฯ มากมาย  แต่จริงๆแล้วเธอคือคนแปลกในสถานที่แปลก เธอซื้อบ้านเพื่อครอบครัว และชีวิต ที่เธอไม่มีวันได้

 

เพื่อนชาวอิตาลี เล่าเรื่อง รางรถไฟกับรถไฟให้เธอฟัง 

 

แพทน้ำตาไหลเลยล่ะครับ...  พวกเขาสร้างทางรถไฟ เพื่อรถไฟที่กำลังจะมา  พวกเขาเชื่อเช่นนั้น

นับแต่นี้ แพทก็จะสร้างตัวเอง เพื่อพร้อมกับความรักที่กำลังจะเข้ามา....ในสักวันหนึ่ง  มันต้องมาแน่ๆ....

 

แพทเชื่อเช่นนั้น

 

บุญรักษาทุกท่านนะครับ

your Pathe

วันที่ 1 สิงหาคม 2549

 

ก่อนสอบชิงทุนมอนบุโช 1 วัน  แพทยังเด็กชายบ้านนอกจากจังหวัดเล็กๆทางภาคตะวันออก เดินทางเข้ามาในกทม. พักที่หอพักของ สสวท. เพื่อเตรียมสอบในวันรุ่งขึ้น  และได้เป็นครั้งแรกที่แพทได้เจอกับ ป๊ะป๋า...  ที่อุตส่าห์เดินทางออกมาจากบ้านเพื่อมาค้างที่หอ สสวท.เป็นเพื่อนแพท

 

จำได้ว่าวันนั้นมัวแต่คุยโทรศัพท์ดึกดื่นเพื่อคุยกับคนที่แพทไปชอบเขา  ไม่ยอมนอนเสียที จนป๊ะป๋าต้องเดินออกมาเตือนว่าแพทจะต้องสอบนะควรเข้านอนได้แล้ว  นั่นแหละถึงได้เข้าไปนอน รายละเอียดอื่นๆ ในคืนนั้นขอเก็บเป็นความทรงจำส่วนตัวแล้วกันครับ

 

ตื่นเช้ามาเพื่อไปสอบ...  ป๊ะป๋าไปเฝ้ารอจนแพทสอบเสร็จ  แล้วก็ส่งแพทกลับระยอง  แถมยังเมตตาให้เงินติดตัวกลับด้วยเผื่อระหว่างทางแพทจะต้องมีเหตุฉุกเฉินให้ต้องใช้เงิน  ตอนนั้น 500 บาทก็ถือว่ามากโขอยู่ทีเดียว...

 

หลังจากนั้นเราก็เริ่มคบกัน  รักกัน.......

 

แม้เราจะไม่มีวันที่คบจริงๆจังๆ  กำหนดไว้  แต่เรามีวันที่ 1 สค. ไว้ให้แลองด้วยกันทุกปีว่า  เราได้เจอกันมากี่ปีแล้วนะ เรารักกันมากี่ปีแล้วนะ...

 

ตลอดเวลาที่แพทคบกับป๊ะป๋า ... แพทมีความสุขครับ ป๊ะป๋าเป็นมากกว่าคนรัก  ป๊ะป๋าเป็นบุพการีของแพทด้วย แพทอยากให้รู้ว่าตลอดเวลาที่เราคบกัน เป็นช่วงเวลาที่แพทมีความสุขมากๆ ในชีวิตของแพทครับ  หวังว่าแพทคงจะได้สร้างความสุขให้กับชีวิตของป๊ะป๋าเช่นกัน

 

แม้ตอนนี้...

เราจะไม่มีกันและกันแล้ว  เราได้คืนชีวิตให้กันและกันแล้ว...  วันที่แสนสุขที่ผ่านมา  วันที่เคยเศร้า  มันก็คงเป็นแค่วันวาน เหมือนภาพถ่ายไว้เก็บมาดู

 

 

เวลาผ่านไปรวดเร็ว

 

แพทรักป๊ะป๋าไม่เคยเปลี่ยนครับ...