A little world of Pathe

คนรักกันต้องเชื่อใจกันนะ...

คุณทำให้ผมระแวง.... ผมคิดว่า.... เราคงรักกันต่อไปไม่ได้แล้ว...

เพราะความระแวง ไม่เชื่อใจ มันทำให้ผมไม่สบายใจที่จะรักคุณ....

แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่า ต่อไปในอนาคต คุณจะไม่ทำอย่างนั้นอีก...

ตัวอย่างประโยคที่ผ่านมาข้างต้น ดูเป็นเหตุ เป็นผล และน่าเชื่อถือไปเสียหมด สำหรับผม สำหรับคุณ หรือสำหรับใครๆ แต่... ผมว่าพวกคุณ หรือผมเอง(ก่อนหน้านี้) เข้าใจผิดหมด เข้าใจผิดจริงๆ ความระแวง ความเชื่อใจ ใช้เหตุผลอธิบายได้ แต่ความรักมันไม่ได้หรอกครับ จริงๆ

เมื่อวานนี้ขณะที่ผมจัดชั้น DVD อันแสนรกของผม แผ่นหนังเรื่องหนึ่งหลุดลงมา "sex and the city" ภาค the movies ในเมื่อผมมีเวลาว่างพอ น่าสนเหมือนกันที่จะแวะทักทายเพื่อนเก่าของผมอย่าง แคร์รี้ แบรดชอร์ ที่จริงลึกๆในใจผมแอบคิดว่าผมเหมือนเธอนะ เข้ามาอยู่ในเมืองใหญ่ ตามหาความรัก เจ็บปวดเพราะของปลอมมากกว่าของจริง (หมายถึงของแบรนด์เนมครับไ่ม่ใช่ความรัก)

หนังผ่านตาผมไปเรื่อยๆ สนุก ตลก ดราม่า และมีน้ำตา แต่ที่สะดุดผมก็คือ มิแรนด้า (เพื่อนของนางเอก) เธอตัดสินใจแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่ง เจฟ (มั๊ง) ชีวิตลุ่มๆดอนๆ แต่เขารักกันเขาก็อยู่ด้วยกันตลอดมา เธอมีเวลาให้เขาน้อย เธอบ้างาน และในที่สุด เจฟก็เผลอ (ผมใ้ช้คำว่าเผลอ) นอกใจเธอแว่บหนึ่งไปมี sex กับหญิงอื่น เขาได้บอกความจริงกับมิแรนด้าไป และจบด้วยการที่ทั้งคู่แยกกัน ....

ด้วยเหตุผลหลายอย่าง ทำให้มิแรนด้า ลองตัดสินใจที่จะกลับมาทำอะไรสักอย่างกับชีวิตคู่ของเธอ ทั้งคู่ไปพบจิตแพทย์ (นั่้นแหละครับใจความสำัคัญสำหรับบทความนี้ )

มิแรนด้าบอกว่า "แล้วฉันจะแน่ใจได้ยังไง ว่าคุณจะำไม่ทำให้ฉันเสียใจอีก"

เจฟบอกว่า "แล้วผมจะแน่ใจได้อย่างไรว่า ถึงผมไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว ในอนาคต คุณจะไม่เอาเรื่องนี้มาขุดคุ้ย แล้วก็เป็นสาเหตุให้ระแวงผมตลอดชีวิต เพราะผมเคยทำ ไม่ได้แปลว่าผมจะต้องทำอีกต่อไป"

"ผมขอแค่คนที่เข้าใจผม"

จิตแพทย์บอกว่า "คุณพูดถูกทั้งคู่เลยค่ะ... แต่มันไม่เกี่ยวกับความรักเลยสักนิด"

ทั้งสองคนเงยหน้ามองจิตแพทย์ เธอพยักหน้า "ใช่ค่ะ มันไม่เกี่ยวกับความรักเลย ทำไมเราต้องเอาเรื่องพวกนี้มาเป็นเงื่อนไขความรักด้วย คุณสองคนเหมือนพวกที่วิ่งถอยหลังดูแต่เหตุการณ์ที่ผ่านมา ไม่ได้วางแผนมองไปข้างหน้าว่าจะทำอะไรให้กันได้บ้าง"

ที่เหลือ...... ก็ บลา บลา บลา แต่ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจมองไปข้างหน้า.... ทั้งคู่..... ด้วยกัน

เคยมีคนทำผิดกับผม และผมก็เคยทำผิดกับคนอื่น และผมก็จะเต็มไปด้วยคำถามว่า แล้วเขาจะทำแบบนี้อีกไหม จะต้องเจอแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ ต่อไปนี้ ผมจะไม่มองว่าเขาทำผิดกับผม

แต่ผมจะมองว่า

ผมทำอะไรเขาถึงได้ทำแบบนั้น

แต่อย่างว่าแหละครับ มันไม่เกี่ยวกับความรัก อย่าให้เรื่องพวกนี้ำทำให้คุณ ไม่รักกันเลย

บุญรักษา

ชื่อภาษาไทยของหนัเงเรื่องนี้คือ "ปิ๊งรักใหม่ ให้ถูกใจแม่"  แต่ผมว่าที่เหมาะสมก็คือ "ก็เพราะแม่บอกแล้วไงล่ะ" มากกว่านะครับ

ครั้งแรกผมเห็นโปสเตอร์หนังเรื่องนี้ที่ SF world นานมาแล้วแหละ แล้วก็ตั้งใจจะดูเรื่องนี้ให้ได้เลย เพราะดาราคนโปรดของผมเล่นถึง 2 คน คือ ไดแอน คีตัน กับ แมนดี้ มัวร์ แต่ไปๆมาๆ ผมก็ไม่ห็นหนังเรื่องนี้เข้าฉายสักที ไปเจออีกทีเป็น DVD วางอยู่ในร้านเสียแล้ว .... ถึงแม้จะต้องเสียเงินแพงกว่าการเข้าไปดูในโรงหนังแต่ผมก็ซื้อมาอย่างไม่ลังเลครับ แล้วก็ไม่เสียดายจริงๆ หนังสนุกมากครับ 

เรื่องมีอยู่ว่า  แดฟเน่ (ไดแอน ) เป็นกังวลเรื่องลูกสาวคนสุดท้อง มิลลี่ (แมนดี้มัวร์) เรื่องความรักมาก  จนในที่สุดเธอก็ตัดสินใจหาผู้ชายที่คัดแล้วว่าผ่านมาตรฐานแน่นอนให้ลูกสาวเสียเอง (แอบทำแบบลับๆ) แต่ทว่าเรื่องราวดันไม่เป็นตามที่คิดไว้เมื่อมีชายหนุ่มอีกคน ชายหนุ่มที่เธอไม่ค่อยพอใจนักเข้ามาพัวพันกับลูกสาวของเธอ  เธอทั้งหงุดหงิด กังวล ส่วนมิลลี่ก็กังวล หวั่นไหว ลังเล แต่ก็ลงท้ายด้วยแฮปปี้เอนดิ้งทั้งแม่และลูกครับ เรื่องนี้นำเสนอความรัก 2 axis คือแม่กับลูก  และ หญิงสาวกับชายหนุ่ม

ใครที่ได้ดูหนังเรื่องนี้ คงจะซึ้งกับเรื่องแม่ๆลูกๆเป็นแน่เลยครับ เพราะแม้จะพรีเซนต์มาในแนวตลกๆ แต่ก็เด็ดขาดมากครับ อย่างประโยคหนึ่งว่า

"พระเจ้าไม่สามารถดูแลให้ทุกคนมีความสุขได้อย่างทั่วถึงหรอกนะ  พระเจ้าถึงต้องสร้างให้ทุกคนมีแม่ไงล่ะ"  โห.... ไม่ต้องคิดตามครับ ตรงตัวมาก ผมชอบมากๆเลยครับกะว่าวันแม่ปีนี้จะขอลอกประโยคนี้ใส่การ์ดวันแม่เสียหน่อย (แต่ปัญหามันคือ ผมและแม่ไม่ได้เป็นคริสต์น่ะสิครับเนี่ย )

อีกฉากหนึ่งคือตอนที่แม่ลูกบ้านนี้ทะเลาะกันเรื่องที่ว่าแม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของเขามากเกินไปแล้วนะ  เขาโตแล้วแม่ไม่ควรบงการชีวิตของเขานัก  พวกเธอยกเหตุผลนู่น นี่นั่น สารพัดมาอ้าง แล้วแม่ก็ตอบว่า

"พวกเธอจะพูดอะไรแม่ก็ฟังนะ แต่สิ่งเดียวที่แม่จำได้คือ แม่เคยสอนพวกเธอเดิน สอนพวกเธอพูด เคยดูแลพวกเธอ แล้วถึงวันนี้จะมาบอกให้แม่หยุด เพราะพวกเธอโตแล้ว แล้วดูพวกเธอเดินไปที่หน้าผา แล้วกระโดดเหวลงไปโดยให้แม่ยืนดู โบกมือบอกว่า หวัดดีจ๊ะลูก นี่แม่นะ ไม่เป็นไรลูก แบบนี้แม่ทำไม่ได้.."   

ใครที่ได้มาอ่าน อ่านแล้วไม่ต้องคิดตามนะครับ เพราะประโยคมันใจความครบถ้วนและตรงสุดๆแล้ว เวลามองอะไรมองมุมเขาด้วยก็คงดีครับ

ผมไปล่ะ จะไปโทรหาแม่อีกว่าครับ แฮะๆ

บุญรักษาทุกท่านครับ